پیشینه سنت های موسیقایی هند،شامل موسیقی عامیانه ومردم پسند، به بیش از 3000 سال می رسد و در نوع خود از کهن ترین سنت های تاریخی است

موسیقی اصیل هند در سده های دوازدهم تا شانزدهم دو سنت جداگانه را در دامان خود پروراند:موسیقی کرناتکی از جنوب هند وموسیقی هندوستانی از شمال

هند. مراکز اجرای موسیقی شمالی دربار پادشاهان بود حال آنکه موسیقی جنوبی در معابد اجرا میشد

از آنجا بسیاری ار حکمرانان شمال هند اصل ونصب ایرانی داشتند ومسلمان بودند،موسیقی این منطقه عناصر فراوانی از موسیقی را در خود جذب کرد. 

موسیقی هندجنوبی بیش از موسیقی نواحی شمالی در مسیر ویژه خود تکامل یافت

اجرا کنندگان هندی ،موسیقی خود را برخوردار از سرشتی روحانی میدانند. راوی شانکار یکی از مهم ترین موسیقیدانان هندی ی گوید:موسیقی در نظر ما نوعی

روحانیتی است که هستی درونی فرد را تا آرامش وسروری قدسی اعتلا میبخشد.انسان می تواند از راه موسیقی به خدا برسد

سنت های موسیقایی سینه به سینه فقط با تقلید و نه با مطالعه کتاب یا نت، انتقال می یابد

این شیوه ها قابل نگارش نیستند وباید از آموزگار فرا گرفته شوند