سالهای نخست دهه 1940 شاهد نشو و نمای سبک بیپاب بود. سبکس که بطور معمول به گروههای کوچک جاز اختصاص داشت. بیباپ تا اندازه ای به منزله 

طغیان در برابر قطعه های تجاری وتنظیم شده گروههای سویینگ بود این موسیقی تازه،نه برای رقص بلکه برای شنیدن همراه با تمرکز ساخته شده بود

.و هارمونی پیچیده وریتم های پیشبینی ناپذیر آنشنوندگان بسیاری را مبهوت وسرگشته کرد

نوازندگان باپ ،گروهی خاص و بسته بودند که گاه بخاطر استفاده از ملودی های پیچیده وتوالی های نامعمول آکوردها، دیگر موسیقیدانان جاز را از خود

میرماندند

یک گروه بیباپ میتواند از یک ساکسیفون ویک ترومپت که توسط بخش ریتم، متشکل از پیانو،باس وساز کوبه ای، پشتیبانی میشود تشکیل یابد

ریتم ملودیهای باپ نسبت آثار پیشین جاز تنوعی بیشتر وروندی نا منتظر تر داشت