مبانی اپرا (در دوره ی باروک)

در دوره ی باروک نوآوری مهمی اتفاق افتاد.

این نوآوری ،اپرا ، یا نمایشی است که با همراه ارکستر به آواز خوانده می شود. این ادغام بی همتای موسیقی،بازیگری،شعر،صحنه پردازی،جامه وآرایش بازیگران، تجربه ای نمایشی را فراهم میکند که هیجان آن فراگیر ومقاومت ناپذیر است.

اپرا، از هنگام پیدایش ئر حدود سال 1600 میلادی در ایتالیا، به بسیاری از کشورها راه یافت وامروزه نیز همچنان یکی از توانمندنرین گونه های نمایش موسیقایی است.

در اپرا شخصیت ها وداستان، به جای گفتار که در درام متعارف به کار گرفته می شود، توسط آواز نمایانده می شوند. با پذیرفتن این قرارداد،اپرا مایه ی لذت بردن فراوان می شود، موسیقی آن گوشنواز است وتآثیر حسی کلام وداستان را نیز تشدید  می کند.موسیقی اپرا با تجسم حالت، شخصیت، پویایی وکنشی دراماتیک، حتی یک داستان پیچیده را نیز باورپذیر میکند.

آفرینش اپرا ثمره ی تلاش مشترک آهنگساز و دراماتیست است. لیبرتو،یا متن اپرا به طور معمول توسط لیبرنویس یک دراماتیست نوشته میشود وسپس آهنگساز برای آن موسیقی  می سازد.