اصطلاح بلوز به فرمی آوازی و سازی و نیز سبکی اجرایی اشاره دارد. بلوز از موسیقی  گوناگون، سرچشمه گرفت. زمان دقیق پیدایش بلوز معین نیستا

اما در حدود دهه ۱۸۹۰ این  به طور معمول با همراهی گیتار اجرا میشد فرم یا سبک مشخصی نداشت 

فرم شاعرانه و موسیقایی بلوز در حدود سال ۱۹۱۰ شکوفا شد و با چاپ قطعه های بلوز  ممفيس ۲ (۱۹۱۲) و قطعه های بلوز سینت لوییز ۳(۱۹۱۴)

توسط ویلیام کریستوفر هندی (۱۸۷۳-۱۹۵۸) محبوبیت یافت. در دهه ۱۹۲۰، تب بلوز در میان سیاهان امریکا بالا گرفت.  میلیون ها نسخه از صفحه

های خوانندگان بلوز از جمله بسی اسمیت ۵ به فروش می رسید

در همین دهه بود که بلوز به فرم موسیقایی پرکاربردی بدل شد که علاوه بر آوازخوانان این  سبک توسط نوازندگان جاز نیز به کار می رفت. تأثیر مستمر

بلوز در سبک هایی مردم پسند  مانند ریتم و بلوز راک اند رول  و سول آشکارا دیده می شود

بلوزهای آوازی بیانی بسیار شخصی دارند؛ این آوازها اغلب به مضامینی همچون درد  خیانت دیدگی، بی وفایی و عشق یک جانبه می پردازند. کلام این آوازها

از چند بند ۳ سطری  که همگی از نظر شعر و موسیقی فرمی مشابه دارند تشکیل می شود. سطر نخست خوانده  شده و سپس با عبارت ملودیکی کم و بیش

مشابه تکرار می شود  هر بند از کلام بلوز در چارچوبی هارمونیک که اغلب 12 میزانی است با موسیقی همراه میشود. این الگوی هارمونیک که معروف به

بلوز12 میزانی است فقط با سه آکورد ساخته میشود