از حدود ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۷ جاز همزمان در شماری از شهرهای امریکا سیر تحول خود را  طی می کرد، اما مرکز این تحول نیو اورلءان بود. این شهر کاشانه

موسیقیدانان مهم سبک جازنیواورلِئان در آستانه آغاز سده بیستم بندری بزرگ و مرکز فرهنگی و تجاری بر رونقی  بود که خصلتی چند ملیتی داشت.

جمعیت پر تنوع این شهر شامل مردمانی از افریقا، فرانسه  اسپانیا، پرتغال، انگلستان، ایتالیا و اجداد کوباییهای امروز بود. گروهی خاص از اهالی نیواورلِئان

 از آمیزه نژادهای افریقایی فرانسوی و اسپانیایی که هویت قومی شان را حفظ  کرده بودند تشکیل می شد. این تنوع نژادی در موسيقى غني آنجا

نیز بازتاب یافت.  موسیقی نیواورلِئان، علاوه بر اپرا و آثار مجلسی، قطعه های محلی و مردم پسند، موسیقی  رقص و هرگونه ای از موسیقی مذهبی را نیز

در خود جا داده بود.

به ویژه سنت همنوازی در  قالب دسته های سیار و دسته های موسيقي رقص قوت بسیار داشت. رقابت میان دسته های  موسیقی نیز برای نمایاندن این که

کدام قوی تر و درخشان تر می نوازند رایج بود. برخی از  نوازندگان این دسته ها آموزش کلاسیک دیده و نت خوانی می دانستند اما بیشترشان گوشی  می

نواختند و بر بداهه پردازی تکیه داشتند. حرفه اصلی بسیاری از این نوازندگان موسیقی  نبود و به کارهایی مانند آجر چینی نجاری و سیگار سازی اشتغال

داشتند.

موسیقی دسته های همنواز از جمله جاز اولیه در گردشهای جمعی، مراسم رژه  گردهمایی های سیاسی و نیز در سالن های رقص شنیده می شد. دسته های

همنواز سیاهان  اغلب در مراسم خاکسپاری به اجرای جاز می پرداختند